Zin en betekenisgeving


In 1971 maakte ik de overgang van kostschool naar de opleiding tot psychiatrisch verpleegkundige(de B verpleging). Ik wilde  graag naar de sportacademie in Groningen maar daarvoor werd ik afgekeurd. Toen toch maar iets kiezen. Ik wist niet wat, maar wat ik wel wist, was ik wil met mensen werken en ik wil niet alleen studeren. Het werd een inservice-opleiding in de psychiatrie een combinatie van leren en werken. Na ongeveer driekwart jaar kreeg ik ernstige lage rugklachten, waarbij ik moeilijk kon lopen en 3 maanden naar een revalidatiecentrum in Deventer ging. Dit bleek achteraf de start van een hele lange zoektocht naar samenhang tussen lichaam en geest en een zoektocht naar ”wie ben ik?” Deze zoektocht gaat nog door maar er zijn meer antwoorden gevonden ondertussen. Toen ik in het revalidatiecentrum was kreeg ik het boek van Viktor Frankl “De zin van het bestaan” te lezen. Een inleiding tot logotherapie(zingevingstherapie) zoals door hem ontwikkeld.  Frankl was een neuroloog / psychiater die 3 concentratiekampen overleefde en in 1945 schreef hij dit boek. Ik stelde mezelf regelmatig de vraag waarom heb ik deze ernstige pijn en waarom kan ik nauwelijks lopen. Dit boek gaf me veel steun.

 

Citaat uit het boek “de Zin van het bestaan”.

Wij moesten eerst onszelf en vervolgens de wanhopigen onder ons leren, dat het er niet zozeer toe doet wat wij van het leven verwachten, dan wel wat het leven van ons verwacht.  Wij moesten niet langer vragen naar de betekenis van het leven, maar begrijpen dat wij – iedere dag, ieder uur -, door het leven op de proef werden gesteld. Ons antwoord moest niet bestaan uit praten of mediteren, maar uit de juiste daden en de juiste gedragslijn. Leven betekent feitelijk verantwoording nemen om de juiste oplossingen te vinden voor onze levensproblemen en om de taken te vervullen waarvoor het leven ieder mens voortdurend stelt. Deze taken, en dus ook de zin van het leven, zijn voor ieder mens, op ieder tijdstip verschillend. Daarom is het ook onmogelijk een algemeen geldende definitie te geven van de zin van het leven. Vragen omtrent de zin van het leven kunnen niet met algemene beweringen worden beantwoord. Het ‘ leven’  is niet vaag, maar zeer reëel en concreet, evenals levenstaken. Zij vormen de bestemming van de mens, een bestemming die voor ieder individu anders en uniek is. Geen mens en geen mensen-lot is te vergelijken met een ander mens en een ander lot. Geen enkele situatie herhaalt zich en iedere situatie vraagt een andere benadering. Soms zal een mens in een gegeven situatie zijn lot in eigen handen moeten nemen, door handelend op te treden. Een andermaal zal hij meer baat vinden bij het overwegen van een gegeven situatie. En soms zal het leven van een mens eisen dat hij zijn lot eenvoudig aanvaardt en zijn kruis draagt. Iedere situatie is uniek en er is steeds slechts 1 enkele juiste oplossing voor het probleem dat door een bepaalde situatie wordt veroorzaakt. Wanneer een mens ontdekt dat lijden zijn lot is, zal hij dit lijden moeten opvatten en aanvaarden als zijn levenstaak, zijn enige en unieke taak. Hij zal het feit moeten erkennen dat hij zelfs in zijn lijden uniek en enig is in het universum. Niemand kan hem van zijn lijden verlossen, of in zijn plaats lijden. Zijn unieke kans schuilt in de wijze waarop hij zijn last draagt. Voor ons, gevangenen, waren deze denkbeelden geen ver gezochte overpeinzingen, die weinig verband hielden met de realiteit. Het waren de enige gedachten die in staat waren ons te helpen. Zij weerhielden ons van de wanhoop, zelfs toen wij meenden dat iedere kans op overleving was vervlogen. Het stadium waarin wij onszelf vragen stelden omtrent de zin van het leven, waren wij reeds lang gepasseerd. Want dit zijn naïeve vragen, die van het standpunt uitgaan dat het leven bedoeld is om het een of ander doel te bereiken door middel van het creëren van iets waardevols. Voor ons omvatte de zin van het leven de grote kringloop van leven en dood, van lijden en sterven. Toen wij de betekenis van het lijden eenmaal hadden begrepen, weigerden wij de kwellingen van het kampleven te onderschatten of te verlichten door ze te negeren, valse illusies te koesteren of een kunstmatig optimisme ten toon te spreiden. Lijden was een levenstaak geworden, die wij niet van ons af wilden schuiven. […] Daarom was het noodzakelijk die berg van lijden onder ogen te zien en onze zwakke momenten en heimelijke tranen tot een minimum te beperken. Toch hoefde men zich niet te schamen voor zijn tranen, want tranen getuigen van de allergrootste moed van een mens: de moed om te lijden. Slechts enkele begrepen dat. Sommige gevangenen biechtten wel eens beschaamd op, dat ze hadden gehuild. Zoals mijn kameraad, die in antwoord op mijn vraag hoe hij zijn oedeem was kwijtgeraakt, antwoordde: ‘Ik heb het eruit gehuild’.

In dit citaat is duidelijk dat verantwoordelijkheid nemen voor het leven belangrijk is. En dat het leven voor ieder mens een unieke bestemming heeft en dat de betekenis uniek is. In de logotherapie gaat het erom dat je altijd weer zin en betekenis weet te geven aan je leven op dat moment. Het leven in jezelf en rondom jezelf het leven zoals jij het leeft. Dat je steeds weer ontdekt wat het leven van je vraagt. Zo heeft Frankl ook steeds weer betekenis weten te geven aan iedere dag in het concentratiekamp.

Naar mijn idee is het nu in deze corona-tijd meer dan ooit nodig om zin en betekenis te geven aan wat er in je gebeurd en wat er rondom je en in de wereld gebeurd. Door hier aandacht aan te geven, er over te lezen, te delen met anderen, hulp te vragen, te mediteren enz. maak je het jezelf makkelijker om die betekenis duidelijk te krijgen voor jezelf. Wat vraagt het leven van mij? Dit geeft ook meer toegang tot het hart. Dat we geleidelijk de overgang kunnen maken van het hoofd naar het hart. We leven in de westerse wereld vooral in ons hoofd. Als jij kunt zeggen en aangeven van wat je je bewust wordt geeft dat de mogelijkheid om dieper in jezelf te kijken. Je gaat je angsten zien, je onzekerheden, twijfels, boosheid, jaloezie enz. Deze angsten en gevoelens komen vanuit je persoonlijkheid en je ego. Niet vanuit de ziel. De ziel (intuïtie, innerlijk weten)en je hart geven je inzichten en antwoorden die zonder angst zijn en zonder de eerder genoemde gevoelens. Je gaat dan zelf bijvoorbeeld antwoord vinden voor bijvoorbeeld wil ik me wel of niet laten vaccineren. Wat voel ik welke eerste gedachte komt in me op als ik mezelf de vraag stel: wil  k mezelf laten vaccineren? Dit is een voorbeeld hoe de overgang van het hoofd naar het hart gaat. Hoofd creëert angst hart creëert inzichten vanuit liefde. Natuurlijk is dit een lange weg maar kan heel snel gaan als je het steeds maar weer traint.

Je leert als het ware kijken naar wat er zich in en rondom je afspeelt, zonder dat het hoeft te beïnvloeden. Je bent toeschouwer ook van je angsten enz. Je gaat meer ervaren dat je een spiritueel wezen bent. Het bewustzijn van de ziel gaat toenemen. We hebben nu in deze tijd de mogelijkheid om dit versneld te mogen gaan voelen en ervaren. De lange zware weg die ik heb afgelegd is nu niet meer nodig omdat de energie op aarde lichter is. Ook wordt dit wel uitgedrukt in een hogere energiefrequentie die er nu op aarde is. Het aanpassen aan deze energie geeft de chaos verwarring en onrust in jezelf  en op aarde. Het is een overgangsperiode. Het is te vergelijken met een restauratie van een huis eerst heb je een puinhoop dan komt langzaamaan de schoonheid tevoorschijn. Zo gaan we in het Aquariustijdperk de overgang meemaken naar een nieuwe aarde. Hierover later meer.

Sai Ram Ik groet u in het Licht

johan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Evenementen


Aankomende activiteiten

Geen activiteiten.

Inschrijven blog